Alanya Haber İhbar   |  

Ramazan Ayının bitiminde Ramazan Bayramını 3 gün kutlarız. Günler öncesinden o hareketlilik başlar. Ev temizliği, ikram edilecekler, yapılacaklar listesi.

Gerçi günümüzde artık bayramlar, eş dost ziyaretleri, bayramlaşma olmaktan çıkmış daha çok nerelere tatile gitsek planlarına dönüşür olmuş durumda.

Birde saçlarının dibinden beyazı çıkmış, dip boyası gelenler içinde bayrama yakın boyatayım, kestireyim telaşını da saymak lazım.

 Eskiden, benim çocukluğumda bayramlarda sabah erken uyanılır, yeni elbiseler giyilir, aile büyüklerinin camiden gelmesi beklenir, bayram namazının ardından, ilk başta ev halkı bayramlaşır, küçükler bayram harçlıklarını alır, hep birlikte pastalı- börekli zengin bir bayram kahvaltısı ardından, komşulardan başlamak üzere bayram ziyaretlerine gidilirdi.

10-15 ev ziyaretinden sonra, eve uğrar kapıya bırakılmış gelip dönenlerin notunu görünce tekrar 10-15 eve iade ziyaretlerine bayramlaşmaya gidilirdi.

Annemin bayram ikramları diye yaptığı tepsi tepsi baklavalar, börekler, sarmalar, içli köfteler, biter, bu sefer dışarıdan hazır alınır onlar ikram edilirdi.

Bir kez “çok tatlı yedik, senin turşun çok güzel oluyor, bize turşu ver başka şey istemeyiz” diye bayramda turşu yiyen bile olmuştu. Annemin ikram ederken ve misafirlerin o yüzlerindeki tebessümü unutmam.

Bayram süresince uzakta oturanlara bayramlaşmaya veya gelenlere iadeye gitmek yetişmezse ayıp olur gönül kalır düşüncesiyle, bayram bittikten sonraki hafta dahi gezilirdi.

Şimdiki gibi, mesajla, telefonla, internetle kutlama olmadığı için dostluklar daha sıcak, aile fertleri daha samimi, içten, çoluk çocuk örf ananelere bağlı, saygılı, hürmetli, hizmetli yetişirdi.

Ben şahsen o günleri arıyorum.

Evimize bir misafir geldiğinde çocuklarım artık genç sınıfına dâhil olduklarından odalarından salona gelip bir hoş geldin demeyi bile, beni haraca bağlayıp, ekstra harçlıkla yapıyorlar ne acı ki. Ya da bir arkadaşımın evine gittiğimde, çocuğu, evin genç kızı veya oğlu bilgisayar başından kalkıp bir merhaba demeyi bile zul görebiliyor. Veya annesi dışarıdaysa teyze kahve ikram etmek isterdim annem gelinceye kadar ama pişirmeyi bilmiyorum diyebiliyor. 35 yaşına gelmiş genç kız.

Ooo, ben 35 yaşındayken 4 çocuk annesiydim. Hem de okula 5 yaşında başlayan büyük oğlum 15 yaşındaydı. Liseyi bitirmişti o sene. Değil kahve yapmayı bilmek,4 elli,4 kollu bir robot gibi, evi çekip çevirmek, işe gitmek ve çocuklarıma teşvik olsun diye 2 ci üniversiteyi bile okumuştum.

İşte şimdi, Teknoloji çağında yaşıyoruz güya, Avrupa Birliğine gireceğiz bizi alırlarsa ki, o biraz zor, ne bayramlaşma ziyaretleri var, ne aynı apartmanda oturanlar birbirini tanıyor.

Asansörde karşılaştılar mı, biri tavana biri yere bakıyor ki göz göze gelip selam vermekten imtina. Hatta bayramda yaşadığı şehirde kalıp başka yere gitmemek bile ayıp neredeyse.

-Aaa siz evde misiniz?

 -Yazlığınız yok mu?

-Tatile nerdesiniz?

 -Bir yer bulamadınız mı? Gibi söylemler uzar, gider.

Bankalarda bayram kredisi talepleri patlar gider, sahillerdeki otellere

Efendim batılılaşıyoruz ya?

Oysa biz, Alanya veya Antalya’da ikamet ederken, komşularım olan Alman ve Danimarkalıların bazıları Ramazanda bizlere saygı için, balkonda yemeklerini hazırlayıp ezan sesiyle onlarda oruç tutmasa dahi bizimle aynı saatte yemek yediklerine, heyecanla pide alıp eve koşturduklarına tanık olurdum.

Sokaklarda oruç tutmayan biz Türklerin tutana saygı göstermeyip elinde sigara, su, simit ile dolaşanlara tanık olunca şaşırdığım gibi.

Ve hiç unutamadığım anılarımdan birisi de Ramazanda bir Alman komşumun oruç tutup, bir su içsem olur mu diye sormasıydı.

Ülkemizde yaşayan yerleşik yabancıların bizden çok, bizim örf ananelerimize gösterdikleri saygıyı gördükçe, milli ve dini bayramlarımızın çok yakında bizden çok onlar için anlam ifade ettiğini de görürsek hiç şaşırmam.

Ben, bayramlarımız elimizden gitmeden hepinizin Ramazan Bayramını kutluyorum efendim.

Allah tekrarına erdirsin, küsler barışsın, ülkemiz birlik-beraberlik-refah içerisinde olsun.

Bayram şekeri tadında kalınız sağlıcakla.